Niezapłacona faktura to nie tylko problem z płynnością finansową, ale również kwestia prawidłowego rozliczenia VAT, PIT lub CIT. Przedsiębiorca powinien wiedzieć, kiedy może naliczyć odsetki, skorzystać z ulgi na złe długi oraz jak ująć nieuregulowaną należność w księgowości.
Jak rozliczyć niezapłaconą fakturę i odzyskać należność? W artykule wyjaśniamy, jak prawidłowo ująć brak zapłaty w księgowości, kiedy zastosować ulgę na złe długi, jakie odsetki można naliczyć oraz jakie działania podjąć wobec nierzetelnego kontrahenta.
Kiedy fakturę uznaje się za niezapłaconą?
Zanim podejmiemy jakiekolwiek działania wobec kontrahenta, warto precyzyjnie ustalić, od kiedy w ogóle mamy do czynienia z opóźnieniem w płatności. To pozwala nie tylko prawidłowo naliczyć odsetki, ale też uniknąć sytuacji, w której wezwanie do zapłaty wysyłamy przedwcześnie.
Termin płatności najczęściej wynika z umowy albo z samej faktury. Jeżeli został wcześniej określony w umowie, późniejsze wskazanie innej daty na fakturze co do zasady nie zmienia tego terminu bez akceptacji kontrahenta. Opóźnienie rozpoczyna się następnego dnia po upływie wyznaczonego terminu. Jeśli więc należność miała zostać uregulowana do 15 sierpnia, odsetki można naliczać od 16 sierpnia, bez konieczności wcześniejszego wysyłania wezwania do zapłaty.
Co zrobić, gdy faktura nie zawiera terminu płatności?
Jeżeli strony nie ustaliły terminu zapłaty, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wierzyciel może naliczać odsetki po upływie 30 dni od dostarczenia towaru lub wykonania usługi. Odsetki przysługują bez konieczności wcześniejszego wezwania kontrahenta do zapłaty.
Czy faktura wystarczy do dochodzenia zapłaty?
Faktura jest ważnym dokumentem potwierdzającym wysokość i termin należności, ale sama nie zawsze wystarczy, aby wykazać, że towar został dostarczony lub usługa rzeczywiście wykonana. W razie sporu kontrahent może zakwestionować podstawę wystawienia dokumentu albo zakres zrealizowanego świadczenia.
Dlatego warto przechowywać również umowę, zamówienie, korespondencję z klientem, protokół odbioru, potwierdzenie dostawy lub inne dokumenty potwierdzające wykonanie usługi. Im pełniejsza dokumentacja, tym łatwiej wykazać zasadność roszczenia.
Co zrobić, gdy kontrahent nie zapłacił faktury?
Brak płatności nie musi od razu oznaczać konieczności rozpoczęcia windykacji lub kierowania sprawy do sądu. W pierwszej kolejności warto skontaktować się z kontrahentem i sprawdzić, skąd wynika opóźnienie w płatności.
Przypomnienie o płatności
Pierwszym krokiem jest zwykle nieformalny kontakt z kontrahentem: e-mail lub telefon z przypomnieniem o zaległości. Często wynika ona z przeoczenia czy błędu księgowego, a nie ze złej woli, dlatego takie przypomnienie pozwala rozwiązać sprawę szybko i bez zbędnej eskalacji relacji biznesowej.
Wezwanie do zapłaty
Jeśli przypomnienie nie przyniesie efektu, kolejnym krokiem jest formalne wezwanie do zapłaty. Dokument powinien zawierać przede wszystkim:
- dane wierzyciela i dłużnika,
- numer i datę wystawienia faktury,
- termin płatności,
- kwotę należności głównej,
- informację o naliczonych odsetkach,
- dodatkowy termin na zapłatę,
- numer rachunku bankowego,
- informację o dalszych działaniach w przypadku braku zapłaty.
Wezwanie warto wysłać w formie umożliwiającej udowodnienie doręczenia – listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, poprzez e-Doręczenia lub e-mailem z potwierdzeniem przeczytania.
Czy wezwanie do zapłaty jest obowiązkowe?
Wezwanie do zapłaty nie jest wymogiem prawnym. W transakcjach handlowych odsetki nalicza się automatycznie od dnia następującego po terminie płatności, niezależnie od tego, czy wierzyciel wcześniej upomniał się o zapłatę. Mimo to warto je wysłać, ponieważ dokumentuje próbę polubownego rozwiązania sprawy i może mieć znaczenie w ewentualnym postępowaniu sądowym.
Gdy wcześniejsze wezwania nie przynoszą efektu, ostatnim krokiem przed skierowaniem sprawy do sądu jest zwykle przedsądowe wezwanie do zapłaty. Często sporządza je pełnomocnik lub opatruje wyraźną adnotacją o zamiarze wejścia na drogę sądową. Dla wielu dłużników to sygnał, że sprawa nabiera powagi, co bywa ostatnim bodźcem do dobrowolnej spłaty.
Dodatkowy termin płatności
W wezwaniu do zapłaty warto wyznaczyć dłużnikowi dodatkowy, realny termin na uregulowanie zaległości. Najczęściej wynosi on 7 lub 14 dni. Taki termin:
- daje kontrahentowi ostatnią możliwość dobrowolnej zapłaty,
- jasno określa moment rozpoczęcia dalszych działań,
- porządkuje dokumentację wierzyciela,
- może mieć znaczenie w późniejszym postępowaniu sądowym.
Ugoda i rozłożenie należności na raty
Jeżeli dłużnik deklaruje chęć spłaty, ale nie jest w stanie uregulować całej kwoty jednorazowo, warto rozważyć zawarcie ugody z harmonogramem spłat. Taki dokument – najlepiej w formie pisemnej – precyzuje wysokość rat, terminy płatności i konsekwencje ich niedotrzymania, co ułatwia dochodzenie roszczeń, gdyby mimo ustaleń doszło do kolejnego opóźnienia.
Windykacja polubowna
Gdy bezpośredni kontakt z dłużnikiem nie przynosi rezultatu, można skorzystać z pomocy firmy windykacyjnej lub kancelarii prawnej, która podejmie negocjacje w imieniu wierzyciela. Windykacja polubowna jest zwykle tańsza i szybsza niż droga sądowa, a jej celem jest doprowadzenie do dobrowolnej spłaty zadłużenia bez konieczności wchodzenia na drogę postępowania sądowego.
Jakie odsetki przysługują od niezapłaconej faktury?
To, jaką stawkę odsetek można naliczyć, zależy od tego, kim są strony transakcji. Inne zasady stosuje się w relacjach z konsumentami, a inne w transakcjach handlowych między przedsiębiorcami.
Odsetki ustawowe za opóźnienie
Ten rodzaj odsetek stosuje się przede wszystkim w relacjach z konsumentami oraz w transakcjach, w których przynajmniej jedną ze stron nie jest przedsiębiorca. Ich wysokość reguluje Kodeks cywilny i zależy od stopy referencyjnej NBP powiększonej o 5,5 punktu procentowego – od marca 2026 r. wynosi 9,25% w skali roku. Odsetki te przysługują niezależnie od tego, czy wierzyciel poniósł jakąkolwiek szkodę – wystarczy sam fakt opóźnienia w zapłacie.
Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych
W relacjach B2B, czyli między przedsiębiorcami, zastosowanie mają wyższe odsetki, uregulowane w ustawie o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. W drugiej połowie 2026 roku stawka ta wynosi 13,75% w skali roku (stopa referencyjna NBP powiększona o 10 punktów procentowych). Wierzyciel nabywa do nich prawo automatycznie, o ile sam wykonał swoje świadczenie.
Niższa stawka – stopa referencyjna NBP powiększona o 8 punktów procentowych (obecnie 11,75%) – dotyczy transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym.
Odsetki określone w umowie
Strony mogą w umowie ustalić własną wysokość odsetek za opóźnienie, o ile nie przekracza ona maksymalnej stawki odsetek umownych określonej w Kodeksie cywilnym (dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie). Jeśli umowa nie zawiera takiego zapisu, zastosowanie mają odpowiednio odsetki ustawowe lub odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych, w zależności od charakteru transakcji.
Jak obliczyć odsetki od zaległej faktury?
Odsetki oblicza się według wzoru: kwota zaległości × stawka odsetek × liczba dni opóźnienia / 365. Stawkę przyjmuje się w ujęciu rocznym, dlatego do wyliczenia dziennego kosztu opóźnienia trzeba ją podzielić przez liczbę dni w roku.
Dni opóźnienia liczy się od dnia następującego po terminie płatności do dnia zapłaty włącznie. Jeśli termin przypadał na 10 lipca, a zapłata wpłynęła 20 lipca, opóźnienie wynosi 10 dni – dzień zapłaty wlicza się do okresu, za który należą się odsetki.
Przykład: Spółka A wystawiła spółce B fakturę na kwotę 10 000 zł z terminem płatności do 10 lipca 2026 r. Zapłata wpłynęła 20 lipca – opóźnienie wynosi 10 dni. Ponieważ jest to transakcja handlowa, w której dłużnikiem nie jest publiczny podmiot leczniczy, zastosowanie ma stawka 13,75% w skali roku: 10 000 zł × 13,75% × 10 / 365 = 37,67 zł odsetek.
Jak naliczać odsetki po częściowej zapłacie?
Jeśli dłużnik ureguluje tylko część należności, wierzyciel może zgodnie z art. 451 § 1 Kodeksu cywilnego zaliczyć wpłatę w pierwszej kolejności na zaległe odsetki, a pozostałą kwotę – na należność główną. Ma to znaczenie dla dalszych rozliczeń, ponieważ odsetki nalicza się następnie od pozostałej do zapłaty części długu.
Jak udokumentować naliczone odsetki?
Naliczone odsetki można wykazać bezpośrednio w wezwaniu do zapłaty lub na osobnej nocie odsetkowej. Jej wystawienie nie jest obowiązkowe, ale ułatwia przedstawienie kontrahentowi sposobu wyliczenia należności. Nota odsetkowa powinna zawierać:
- dane wierzyciela i dłużnika,
- numer i datę wystawienia noty,
- numer faktury,
- kwotę zaległości,
- termin płatności,
- okres opóźnienia,
- zastosowaną stawkę,
- wyliczoną kwotę odsetek,
- termin ich zapłaty.
Nota odsetkowa nie jest fakturą. Nie dokumentuje sprzedaży towaru ani wykonania usługi, lecz dodatkową należność wynikającą z opóźnienia.
Czy odsetki podlegają VAT?
Odsetki za opóźnienie nie stanowią wynagrodzenia za towar ani usługę, lecz rekompensatę za nieterminową zapłatę. Nie podlegają więc VAT – na nocie odsetkowej nie wykazuje się podatku, a cała naliczona kwota stanowi należność wobec dłużnika.
Jak rozliczyć otrzymane odsetki?
Na potrzeby PIT i CIT przychód z tytułu odsetek powstaje dopiero w momencie ich faktycznego otrzymania. Samo naliczenie odsetek lub wystawienie noty odsetkowej nie powoduje jeszcze powstania przychodu podatkowego.
W pełnych księgach naliczone odsetki ujmuje się co do zasady jako przychody finansowe w okresie, którego dotyczą. Jeżeli istnieje ryzyko, że nie zostaną odzyskane, konieczne może być dokonanie odpisu aktualizującego należność.
Rekompensata za koszty odzyskiwania należności
W transakcjach handlowych wierzyciel może domagać się nie tylko odsetek, ale również zryczałtowanej rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.
Kiedy wierzyciel może naliczyć rekompensatę?
Rekompensata przysługuje od dnia, w którym wierzyciel nabył prawo do odsetek za opóźnienie w transakcji handlowej. Nie jest więc automatyczna do każdego wystawionego dokumentu. Jeżeli poszczególne faktury dotyczą odrębnych dostaw lub usług, prawo do rekompensaty może powstać osobno dla każdej z nich. Gdy natomiast strony ustaliły spłatę należności w częściach, rekompensata przysługuje od każdej niezapłaconej części. Nie trzeba wcześniej wzywać dłużnika do jej zapłaty ani wykazywać, że rzeczywiście poniesiono koszty windykacji.
Ile wynosi rekompensata?
Wysokość rekompensaty zależy od wartości niezapłaconego świadczenia i wynosi:
- 40 euro – gdy należność nie przekracza 5000 zł,
- 70 euro – gdy należność przekracza 5000 zł, ale jest niższa niż 50 000 zł,
- 100 euro – gdy należność wynosi co najmniej 50 000 zł.
Kwotę przelicza się na złote według średniego kursu euro NBP z ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym należność stała się wymagalna. Jeżeli faktyczne i uzasadnione koszty odzyskiwania długu przekroczyły wartość rekompensaty, wierzyciel może dochodzić również ich nadwyżki.
Czy można naliczyć jednocześnie odsetki i rekompensatę?
Tak. Są to dwa odrębne uprawnienia wierzyciela. Odsetki rekompensują czas, przez który wierzyciel nie mógł dysponować swoimi pieniędzmi. Rekompensata ma natomiast pokryć koszty związane z odzyskiwaniem należności. Wierzyciel może zatem żądać jednocześnie:
- należności głównej,
- odsetek za opóźnienie,
- rekompensaty za koszty odzyskiwania należności,
- dodatkowych uzasadnionych kosztów windykacji przekraczających rekompensatę.
Należy jednak ocenić, czy dochodzenie rekompensaty jest uzasadnione okolicznościami sprawy. W przypadku bardzo niewielkiego opóźnienia lub nieznacznej zaległości żądanie wysokiej dodatkowej kwoty może zostać zakwestionowane jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Jak ująć rekompensatę w księgowości?
Rekompensata nie jest dokumentowana fakturą – można wystawić z tego tytułu notę obciążeniową. Na potrzeby PIT i CIT przychód podatkowy powstaje co do zasady w momencie faktycznego otrzymania zapłaty. W jednostkach prowadzących pełne księgi obciążenie dłużnika ujmuje się jako należność oraz pozostały przychód operacyjny.
Niezapłacona faktura a VAT, PIT i CIT
Na zasadach ogólnych brak zapłaty od kontrahenta nie zwalnia przedsiębiorcy z rozliczenia podatku. Sprzedawca wykazuje VAT należny oraz przychód w PIT lub CIT, mimo że pieniądze nie wpłynęły jeszcze na jego rachunek. W prawidłowym ujęciu takich zdarzeń pomaga profesjonalnie prowadzona księgowość..
Kiedy i jak działa ulga na złe długi?
Podatnik, który nie otrzymał od swojego kontrahenta zapłaty za fakturę, może skorzystać z ulgi na złe długi. W typowych transakcjach B2B podstawą zastosowania ulgi jest brak zapłaty przez 90 dni od terminu wskazanego na fakturze lub w umowie. Korekta obejmuje wyłącznie nieuregulowaną część należności.
Po stronie wierzyciela rozliczenie wygląda następująco:
- w VAT można zmniejszyć podstawę opodatkowania i podatek należny,
- w PIT lub CIT można zmniejszyć podstawę opodatkowania albo zwiększyć wykazaną stratę o wartość wierzytelności zaliczonej wcześniej do przychodów należnych.
Korekta w VAT jest prawem wierzyciela i wymaga spełnienia dodatkowych warunków. Do najważniejszych należą:
- upływ 90 dni od terminu płatności,
- brak zapłaty lub zbycia wierzytelności przed złożeniem odpowiedniego JPK_V7,
- posiadanie statusu czynnego podatnika VAT w dniu poprzedzającym dokonanie korekty,
- nieupłynięcie trzech lat od końca roku, w którym wystawiono fakturę.
Jakie obowiązki ma dłużnik?
Po stronie dłużnika korekta jest obowiązkowa:
- w VAT należy zmniejszyć podatek naliczony odliczony z niezapłaconej faktury,
- w PIT lub CIT trzeba zwiększyć podstawę opodatkowania albo zmniejszyć stratę, jeśli wartość zobowiązania została wcześniej zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
Jeżeli faktura została opłacona częściowo, korekta dotyczy wyłącznie pozostałej kwoty. Zasady ulgi w podatkach dochodowych odnoszą się do wierzytelności i zobowiązań wynikających z transakcji handlowych.
Co zrobić po późniejszym uregulowaniu należności?
Zapłata po zastosowaniu ulgi wymaga odwrócenia wcześniejszych korekt. Wierzyciel ponownie wykazuje odpowiednią wartość w rozliczeniu VAT oraz PIT lub CIT, natomiast dłużnik odzyskuje możliwość uwzględnienia skorygowanego podatku i kosztu. Przy częściowej spłacie rozliczenia dokonuje się proporcjonalnie do zapłaconej kwoty.
Jak ująć niezapłaconą fakturę w księgowości?
Sam brak płatności nie oznacza jeszcze, że należność jest nieściągalna. Do czasu jej zapłaty, sprzedaży, umorzenia, przedawnienia albo definitywnego odpisania pozostaje ona w ewidencji jako należność od kontrahenta.
Należy odróżnić trzy pojęcia:
- należność nieuregulowana – termin płatności upłynął, ale nadal istnieje możliwość odzyskania pieniędzy,
- należność wątpliwa – pojawiły się poważne przesłanki wskazujące, że zapłata może nie nastąpić,
- należność nieściągalna – jej odzyskanie okazało się niemożliwe i zostało odpowiednio udokumentowane.
Kiedy tworzy się odpis aktualizujący należność?
W jednostkach prowadzących księgi rachunkowe odpis aktualizujący tworzy się, gdy odzyskanie całości lub części należności staje się mało prawdopodobne. Może to dotyczyć między innymi sytuacji, w których:
- dłużnik znajduje się w upadłości, likwidacji lub restrukturyzacji,
- egzekucja okazała się bezskuteczna,
- kontrahent kwestionuje roszczenie,
- należność jest znacznie przeterminowana,
- sytuacja finansowa dłużnika wskazuje na wysokie ryzyko braku zapłaty.
Odpis nie usuwa należności z ksiąg, lecz zmniejsza jej wartość bilansową. Zalicza się go odpowiednio do pozostałych kosztów operacyjnych lub kosztów finansowych, zależnie od rodzaju należności.
Kiedy nieściągalna wierzytelność może być kosztem podatkowym?
Ujęcie odpisu w księgach rachunkowych nie oznacza automatycznie, że może on zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Co do zasady wymagane jest, aby:
- wierzytelność została wcześniej wykazana jako przychód należny,
- nie była przedawniona,
- jej nieściągalność została udokumentowana albo odpowiednio uprawdopodobniona,
- zostały spełnione szczegółowe warunki wynikające z przepisów PIT lub CIT.
Nieściągalność może zostać udokumentowana między innymi:
- postanowieniem organu egzekucyjnego stwierdzającym bezskuteczność egzekucji,
- odpowiednim postanowieniem sądu dotyczącym postępowania upadłościowego,
- protokołem sporządzonym przez podatnika, jeżeli przewidywane koszty postępowania sądowego i egzekucyjnego byłyby co najmniej równe wartości dochodzonej należności.
Kosztem podatkowym może być również odpis aktualizujący wierzytelność, której nieściągalność została uprawdopodobniona w sposób przewidziany w przepisach. Dotyczy to między innymi upadłości, likwidacji lub restrukturyzacji dłużnika, skierowania prawomocnie zasądzonej należności do egzekucji albo zakwestionowania jej przez dłużnika przed sądem. Wierzytelności przedawnione nie mogą zostać zaliczone do kosztów podatkowych.
Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny dokumentów. Kwestie podatkowe i księgowe warto skonsultować z biurem rachunkowym, natomiast wątpliwości dotyczące dochodzenia należności, przedawnienia lub postępowania sądowego z prawnikiem.
Co zrobić po odzyskaniu wcześniej odpisanej należności?
Jeżeli kontrahent zapłaci należność objętą odpisem aktualizującym, odpis należy odpowiednio zmniejszyć lub rozwiązać. W księgach jego równowartość ujmuje się jako pozostały przychód operacyjny albo przychód finansowy. Odzyskana wierzytelność stanowi również przychód podatkowy w części, która została wcześniej zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
Czy niezapłacona faktura musi zakończyć się pozwem?
Nie każda zaległość wymaga od razu skierowania sprawy do sądu. Jeżeli wcześniejsze działania polubowne: kontakt z dłużnikiem, wezwanie do zapłaty, propozycja ugody lub windykacja nie przyniosły rezultatu, warto rozważyć dalsze kroki prawne.
Kiedy skierować sprawę do sądu?
Pozew warto rozważyć, gdy:
- dłużnik nie odpowiada na wezwania,
- nie dotrzymuje kolejnych deklaracji zapłaty,
- kwestionuje należność bez uzasadnionych podstaw,
- zawarta ugoda nie jest wykonywana,
- istnieje ryzyko przedawnienia,
- dalsze oczekiwanie może utrudnić odzyskanie pieniędzy.
Przed skierowaniem sprawy do sądu należy sprawdzić kompletność dokumentacji, wysokość należności i odsetek oraz termin przedawnienia.
Czym jest EPU?
Elektroniczne postępowanie upominawcze, czyli EPU, umożliwia dochodzenie roszczeń pieniężnych przez internet. Sprawdza się przede wszystkim w sprawach, w których:
- wysokość długu jest jednoznaczna,
- roszczenie jest już wymagalne,
- stan faktyczny nie jest skomplikowany,
- nie ma potrzeby prowadzenia rozbudowanego postępowania dowodowego.
Jeżeli sąd uzna roszczenie za zasadne, wydaje nakaz zapłaty. Dłużnik może jednak wnieść sprzeciw, co prowadzi do utraty mocy nakazu.
Kiedy sprawę można przekazać komornikowi?
Komornik nie rozpocznie egzekucji na podstawie samej faktury ani wezwania do zapłaty. Wierzyciel musi posiadać tytuł wykonawczy, na przykład:
- prawomocny nakaz zapłaty z klauzulą wykonalności,
- prawomocny wyrok z klauzulą wykonalności,
- ugodę sądową,
- odpowiedni akt notarialny z poddaniem się egzekucji.
Dopiero na tej podstawie można złożyć wniosek o wszczęcie egzekucji z rachunków bankowych, wynagrodzenia, ruchomości, wierzytelności lub nieruchomości dłużnika.
Kiedy przedawnia się należność z faktury?
Przedawnienie nie powoduje automatycznego wygaśnięcia długu. Po upływie terminu dłużnik może jednak podnieść zarzut przedawnienia i skutecznie uchylić się od zapłaty. Dlatego nie należy odkładać działań windykacyjnych do ostatniej chwili. Termin liczy się od dnia, w którym należność stała się wymagalna, czyli najczęściej od dnia następującego po terminie płatności.
Termin przedawnienia należności
W przypadku roszczeń związanych z działalnością gospodarczą najczęściej stosuje się trzyletni termin przedawnienia. Nie każda faktura przedawnia się jednak w tym samym czasie – znaczenie ma rodzaj umowy, z której wynika należność. Inne terminy mogą dotyczyć między innymi roszczeń z umowy sprzedaży, o dzieło lub przewozu.
Przedawnienie odsetek
Odsetki są świadczeniem okresowym i co do zasady przedawniają się po 3 latach. Mogą jednak przedawnić się najpóźniej wraz z należnością główną, jeżeli ta przedawnia się wcześniej. Termin należy więc analizować łącznie z podstawą prawną roszczenia głównego.
Czy wezwanie do zapłaty przerywa bieg przedawnienia?
Samo wysłanie wezwania do zapłaty nie przerywa biegu przedawnienia. Do przerwania biegu przedawnienia może dojść między innymi przez:
- wniesienie pozwu,
- złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji,
- uznanie roszczenia przez dłużnika,
- zawarcie ugody zawierającej uznanie długu,
- podjęcie określonych czynności przed sądem lub innym właściwym organem.
Po przerwaniu termin biegnie na nowo. Z kolei wszczęcie mediacji lub złożenie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej powoduje zawieszenie, a nie przerwanie biegu przedawnienia.
Jak rozliczyć niezapłaconą fakturę i odzyskać należność – podsumowanie
W przypadku braku zapłaty najważniejsza jest szybka i uporządkowana reakcja. Przedsiębiorca powinien:
- sprawdzić termin płatności i dokumenty dotyczące transakcji,
- skontaktować się z kontrahentem,
- wysłać formalne wezwanie do zapłaty,
- naliczyć właściwe odsetki,
- ocenić prawo do rekompensaty za koszty odzyskiwania należności,
- sprawdzić możliwość zastosowania ulgi na złe długi,
- prawidłowo ująć należność w księgowości,
- rozważyć ugodę, windykację lub pozew,
- kontrolować termin przedawnienia.
Nie każda zaległość musi kończyć się postępowaniem sądowym. Często wystarczają szybki kontakt, prawidłowo przygotowane wezwanie albo realny harmonogram spłat. Jeżeli jednak kontrahent unika kontaktu lub stale nie dotrzymuje ustaleń, dalsze odkładanie decyzji może zmniejszyć szansę na odzyskanie pieniędzy.
Pamiętaj, że nasze wpisy mają charakter informacyjny. Nie są one poradą prawną ani podatkową – w razie wątpliwości zawsze warto skonsultować się z odpowiednim specjalistą.
